سال ها بود که روی یک صندلی نشسته بودم و به بوم سفید

رو به رویم نگاه می کردم اطرافم پر بود از کسانی که بی

حرکت به بوم هایشان نگاه می کردند

خسته شده بودم خسته از این همه نشتن و نگاه کردن به

سفیدی یک دست با خودم فکر کردم حتما دنیای دیگری هم

وجود دارد که بتوانم راحت باشم پیرمرد کهنسالی که به او

استاد می گفتند انگار افکارم را خوانده باشند پیش من امد و

گفت چرا به این سفیدی یک دست می نگری؟ این بوم سفید

 چیست؟

هیچ چیز نگفتم فقط به او نگاه می کردم پاسخ سوالش را از

خودش می خواستم نگاهم را خواند او گفت این بوم سفید

روح و نفس پاگ توست و برای این به آن می نگری تا ارزش

خودت را بدانی و به گناه آلوده نشوی من گفتم اما من خسته

 ام این برای اولین بار بود که سخن می گفتم

_این افکار تو را افرادی قبل از تو داشته اند و بعد از تو نیز

خواهند داشت اما اگر بروی می توانی سپید و پاک برگردی؟

پاسخ این سوال را نمی دانستم اما گفتم می توانم

استاد گفت انتخاب با خودت است همراه من بیا تا راه را به

نشان بدهم بلند شدم و به دنبال استاد حرکت کردم استاد

جلوی دری استاد و گفت این راه خروج و ورود به دنیاست

رویم را برگنداندم تا برای اخرین بار نگاهی به انجا بیاندازم

تمام کسانی که انجا بودند چشم از بوم ها برداشته بودند و

به من نگاه می کردند انگار انها با چشم هایشان مانع از رفتن

 من می شدند همان لحظه استاد گفت چیزی با خودت نمی

بری؟

_چیزی ندارم که بخواهم ببرم

استاد رفت و بوم سفیدم را با یم قلم اورد گفت نشانی برای

 بومت بگذار من قلم را گرفتم ودر حاشیه ی بوم اسمم را

نوشتم در را گشود و وارد دنیای جدیدی شدم حیرت زده شدم

دنیای جدید فقط سفید یک دست نبود پر از رنگ های مختلف

 بود زیبا بود من محو زیبایی های دنیا شدم اینه ای را در

 مقابل خود یافتم به اینه نگاه کردم صورتم می درخشید به

لباس های سفید و زیبایم و به صورت نورانیم نگاه کردم ...

مدت زیادی نگذشته بود که من غرق در زیبایی های دنیا شدم

اما بعد از مدتی از این دنیا هم خسته شدم و به دنیای قبلیم

بازگشتم وقتی که وارد شدم استاد امد وبا چشمان نگران

 خود به من نگاه کرد گفت دخترم برگشتی؟

برای اولین بار بود که مرا دخترم صدا می زد اما من نتوانستم

جوابی بدهم نگاهم به اینه افتاد دیگر از درخشش صورتم و

لباس های سفیدم خبری نبود من تغییر کرده بودم خیلی به

اطرافم نگاه کردم همه بودند و با اندوه و غصه به من نگاه می

 کردند از استاد پرسیدم پس بوم من کجاست؟ او گفت جای

 ان بوم دیگر اینجا نبود _می خواهم ببینمش استاد مرا به

اتاقی برد که پر بود از بوم های سیاه من بوم خود را با نشانی

 که برایش گذاشته بودم شناختم وای من چه کرده بودم

استاد پیر گریه اش گرفت من هم گریه کردم او گفت گفتم نرو

دنیا همین است پاک و بی گناه می روی اما بازگشتن به

همان صورت سخت است

_می خواهم جبران کنم

_ دیر است

_ خواهش می کنم التماس می کنم

_ باید سال ها به بوم سیاهت نگاه کنی و طلب امرزش کنی می توانی؟

با سر جواب دادم بله استاد برایم صندلی اورد و ان را روبروی

 بومم گذاشت من نشتم او با غم و اندوه به من نگاه کرد اما

بعد از چند ثانیه او رفت

حالا فقط من ماندم و اتاق یک دست سیاه و یک بوم سیاه

 روبه رویم بومی که من برای دوباره پاک شدنش تلاش می

 کردم و زیر لب می گفتم

خدایا مرا ببخش به خاطر تمام گناه هایم

ان روز ها رفتند ان روز های برفی خاموش کز پشت شیشه

در اتاق گرم هر دم به بیرون خیره می گشتم

ان روز ها رفتند ان روز های جذبه و حیرت ان روز های خواب و

 بیداری ان روز ها هر سایه رازی داشت

شعر فروغ تابان شعر

پایان

برداشتتون از این داستان چیه؟؟؟